Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο της θασιακής καταγωγής προέδρου του Διεθνούς Συμβούλιου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων Μαρία Πινιού-Καλλή το Θασόραμα παρουσιάζει ένα αφιέρωμα  σε μια υπέρμαχο τον ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια αγωνίστρια που αφιέρωσε τη ζωή της για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Μαρία μας γεννήθηκε το 1943 σε ένα μικρό και χαριτωμένο χωριό, στο Σωτήρος της Θάσου, και έτυχε ευρείας αναγνώρισης στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μια προσωπικότητα ίσως η μεγαλύτερη που έβγαλε η Θάσος και για την οποία δικαιολογημένα μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι.

Μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε γιατρός, αποκτώντας την ειδικότητα του δερματολόγου. Παρόλα αυτά, δεν ξέχασε ποτέ την καταγωγή της και όσο της επέτρεπε ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος της επισκεπτόταν το νησί από το οποίο καταγόταν.

Το 1964-1966 υπήρξε υπεύθυνη του τομέα γυναικών της Δημοκρατικής Νεολαίας “Λαμπράκης” . Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου συνελήφθη στις 21 Μαΐου 1967, λίγο πριν προλάβει να φύγει για το μεταπτυχιακό της στην Λωζάνη της Ελβετίας, όπου την περίμενε η αδερφή της. Συνελήφθη και εξορίζεται αργότερα στο νησί της Γυάρου για ένα χρόνο και μετά παρέμεινε για δύο χρόνια υπό περιορισμό. «Στη Γυάρο δεν υπήρχε δουλειά. Υπήρχε μόνο δουλεία, βασανιστήρια, εκδίκηση, θάνατος.» Χιλιάδες κρατούμενοι σκάβουν το βουνό και κουβαλούν στους ώμους τους πέτρες για να χτιστούν τα κτίρια των φυλακών.

Ανάμεσα στους φυλακισμένους αυτής της περιόδου ήτανε και ο πατέρας τής Μαρίας Πίνιου-Καλλή. Τι τραγική ειρωνεία! Έχτισε το κτίριο που θα φυλάκιζε χρόνια αργότερα την ίδια του την κόρη. Ήταν μόλις 23 χρονών.

Επίσης, οκτώ φορές απολύθηκε από Νοσοκομεία που εργαζόταν μετά από αποφάσεις του Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης τον καιρό της Δικτατορίας.

Το 1989 ίδρυσε στην Αθήνα το Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων, το οποίο δέχεται θύματα από κάθε γωνία της γης, κάτι το οποίο δεν γνωρίζει πολύς κόσμος στην Ελλάδα.

Το 1993, εν μέσω πολέμων στα Βαλκάνια, προσκάλεσε γιατρούς από τις αντιμαχόμενες χώρες στην Ελλάδα και οργάνωσαν το Βαλκανικό Δίκτυο ενάντια στα βασανιστήρια και τον πόλεμο.

Σε διεθνή συνάντηση που οργάνωσε στην Αθήνα δημιουργήθηκε το Δίκτυο Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής, με έδρα στην Αθήνα, του οποίου διετέλεσε Γενική Γραμματέας. Από το 1998 έως το 2003 υπήρξε η πρώτη εκλεγείσα Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων, με συμβουλευτικό καθεστώς στα Ηνωμένα Έθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πέτυχε να εκδώσει ψήφισμα ο ΟΗΕ, με το οποίο αναγνωρίζεται ότι τα βασανιστήρια αποτελούν καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με αυτή την απόφαση ταξίδεψε σε δεκάδες χώρες και υπέγραψε με 50 πρωθυπουργούς συμφωνία για την ποινικοποίηση κάθε είδους βασανιστηρίων.

Ταξίδεψε για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλες τις γωνιές της γης. Η ζωή της κινδύνευσε πολλές φορές, ενώ την συνέλαβαν 5 φορές, μία από τις οποίες όταν προσπάθησε να εξετάσει θύματα από την σφαγή στην Τζενίν της Παλαιστίνης – τότε το Ισραήλ την κήρυξε «ανεπιθύμητο πρόσωπο». Έζησε την απόπειρα πραξικοπήματος στις Φιλιππίνες, ενώ βρίσκονταν εκεί για συνέδριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, και βγήκε στον δρόμο για να στείλει ανταπόκριση στα ελληνικά ΜΜΕ. Επισκέφθηκε τον Μαντέλα στη φυλακή και κέρδισε τον σεβασμό και τη φιλία του. Δεν δίστασε να πιάσει από τον γιακά και να υψώσει τη φωνή της στον Αραφάτ, φίλο της, όταν φυλάκισε μέλος της διεθνούς οργάνωσης ενάντια στα βασανιστήρια, της οποίας ήταν πρόεδρος.

Το 1993, ως μέλος του προεδρείου του Διεθνούς Συμβούλιου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων, εκπροσώπησε την Ελλάδα και τα Βαλκάνια.

Ήταν ιδρυτικό μέλος των Οικολόγων Εναλλακτικών και υποψήφια των Οικολόγων Εναλλακτικών στις Ευρωεκλογές του 1989 και 1994 και στις βουλευτικές του ’89 και ’90.

Ήταν ακόμη υποψήφια από την διακομματική Επιτροπή Γυναικών της Ελληνικής Βουλής για την θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας το 1995.

Ήταν υποψήφια για το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Γαλλικής Δημοκρατίας, 1993 και την ίδια χρονιά προτάθηκε για Νόμπελ Ειρήνης.

Μιλούσε πέντε γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ρωσικά και ισπανικά) και δίδαξε στο New Jersey State University Rieutgers, ως επισκέπτης καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο των Φιλιππίνων και στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα «Αντιμετώπιση διεθνών κρίσεων».

Παράλληλα, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS και της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης και συμμετείχε στην επιτροπή αντιρρησιών συνείδησης. Στις τελευταίες εκλογές ήταν συμπρόεδρος του κόμματος Πράσινοι Αλληλεγγύη.

Ήταν επίσης μητέρα δυο παιδιών, του Γιώργου Καλλή – Καθηγητή στο Ανεξάρτητο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και της κτηνιάτρου Ίριδας Καλλή, που δραστηριοποιείται σε θέματα προστασίας περιβάλλοντος και δικαιωμάτων ζώων.

Η Μαρία Πίνιου–Καλλή  είχε υποστεί καρδιακή ανακοπή στο κινηματοθέατρο ΡΕΞ στον Άγιο Νικόλαο στις 17/11/14,  όντας καλεσμένη να μιλήσει σε σχολεία της πόλης για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Έγιναν προσπάθειες ανάνηψης από μαθητές που ήταν εκπαιδευμένοι από τα τμήματα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ του Νοσοκομείου Αγ. Νικολάου, όπου νοσηλεύτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια είχε μεταφερθεί σε κέντρο αποκατάστασης.

Τη Δευτέρα και σε ηλικία 72 ετών έφυγε από τη ζωή η Μαρία, η γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.