Χρυσούλα Βακιρτζή: – Αν εξαιρέσουμε σχολείο, γονεϊκό περιβάλλον, ποια είναι πλέον τα δικά σας, προσωπικά ερεθίσματα, που σας εμπνέουν στο να γράφετε.

Γεωργία Χιόνη: -Η ζωή μας είναι άπειρες στιγμές, άλλες φορές άτακτες και άλλες φορές σε σειρά τοποθετημένες, γεγονότα που είτε μας προσπερνάνε, είτε μας βαριοκάθονται και μας στιγματίζουν. Από αυτές τις στιγμές εμπνέομαι. Κάτι που είδα, κάτι που άκουσα, μια ιστορία που θέλω να πω, ένα μήνυμα που θεωρώ σημαντικό να περάσω.

Χρ. Β: – Είναι γνωστή η ρήση «η το παρελθόν είναι πρόβλεψη του μέλλοντος». Τι έχει, ωστόσο, παραπάνω να προσθέσει σήμερα το ιστορικό μυθιστόρημα;

Γ. Χ: -Το ιστορικό μυθιστόρημα έχει ακολουθήσει τη ιστορική εξέλιξη της Ελλάδας και έχει υπάρξει ιδιαίτερα αγαπητό. Με αυτό έχουν ασχοληθεί κορυφαίοι Έλληνες συγγραφείς. Η χώρα μας είναι γεμάτη ιστορία. Τόση πολλή, που είναι δύσκολο για τον μυθιστοριογράφο να βρει και να επιλέξει μία συγκεκριμένη εποχή για να γράψει. Η κάθε μία έχει τη δική της γοητεία. Η συγγραφή για τον ιστορικό μυθιστοριογράφο είναι απαιτητική, όχι μόνο γιατί πρέπει να «στήσει» την ιστορία σε ένα συγκεκριμένο χρονικό φάσμα, αλλά και επειδή πρέπει να αναπλάσει την εποχή αυτή όσο πιο αντιπροσωπευτικά μπορεί. Αυτό είναι κάτι που συνεπάγεται αμιγώς πρωτογενή έρευνα. Το παρελθόν μας είναι ο καλύτερός μας δάσκαλος.

Χρ. Β: – «Στα είπα όλα», λέει ένα τραγούδι του Θ. Παπακωνσταντίνου. Μήπως τα έδωσε και τα είπε όλα και η λογοτεχνία, κυρία Χιόνη;

Γ. Χ: -Λογοτεχνία, σημαίνει ελευθερία. Άμεσα συνυφασμένη με την πραγματικότητα, αποτελεί μία άλλη προβολή της. Ανά τους αιώνες ακολουθεί την πολιτισμική εξέλιξη. Παλιότερα κυριαρχούσαν λογοτεχνικές μορφές όπως αυτή της επικής ποίησης ή της προφορικής αφήγησης. Με την πάροδο του χρόνου η λογοτεχνία άλλαζε τις μάσκες της. Σήμερα ο αναγνώστης μπορεί να βρει πολύ εύκολα στα ράφια των βιβλιοπωλείων ένα βιβλίο πεντακοσίων σελίδων, ενώ πριν ένας τέτοιος αριθμός σελίδων ήταν αδιανόητος. Η λογοτεχνία είναι δυναμική και δεν θα σταματήσει να εξελίσσεται.

Χρ. Β: – Τι σημαίνει για σας το γράψιμο; Τι σκέφτεστε και πώς νιώθετε εν ώρα έμπνευσης και γραψίματος;

Γ. Χ: -Όταν κάποιος γράφει αφοσιώνεται σε αυτό. Ανάμεσά τους δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Όταν γράφω μία ιστορία στο μυαλό μου έχω συνήθως την αρχή και το τέλος. Πολλές φορές παρατηρώ τους χαρακτήρες μου, όσο και αν ακούγεται παράλογο. Δημιουργείς έναν κόσμο και αυτό είναι συναρπαστικό, μοναδικό.

Χρ. Β: – Σπουδάσατε νομική. Πόσο βοηθάει αυτό τη συγγραφική σας σκέψη και έκφραση;

Γ. Χ: -Η νομική, εκτός από μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επιστήμη, είναι και μία επιστήμη που σου μαθαίνει να συγκροτείς, να κατατάσσεις, να δαμάζεις τις σκέψεις σου και να στοχοθετείς πιο εύκολα. Σου δείχνει τρόπους σκέψης, σε βοηθάει να φτιάξεις «χάρτες μυαλού» και να βάλεις κάτω τα δεδομένα σου πιο αποτελεσματικά.

Χρ. Β: – Στους ώμους σας κουβαλάτε το γνωστό όνομα των Χιόνη –των γονιών σας. Πόσο αυτό σας ανοίγει δρόμους και που πιθανόν σας «εγκλωβίζει» αυτό το… φορτίο;

Γ. Χ: -Ένα όνομα καταδεικνύει μία πορεία αλλά σε καμία περίπτωση δεν «εγκλωβίζει». Η αγάπη για το βιβλίο υπάρχει στην οικογένειά μου και έμαθα να το αγαπάω από μικρή. Σαν κάτι πολύτιμο, όχι ως ένα αντικείμενο που απλά γεμίζει το χώρο σε μια βιβλιοθήκη. Χαίρομαι γιαυτό. Κάθε βιβλίο είναι ένας ολόκληρος κόσμος με αξία ανεκτίμητη.

Χρ. Β: – Στα περισσότερα βιβλία σας τον πρώτο ρόλο έχει η Θάσος, η ιστορία της. Η λογοτεχνία προβάλλει το πανέμορφο αυτό νησί ή το αντίστροφο;

Γ. Χ: -Μία καθαρή και αγνή σχέση αγάπης. Η Θάσος αποτέλεσε το λογοτεχνικό επίκεντρο για πολλούς συγγραφείς. Πάντα ήταν πηγή έμπνευσης και πως να μην είναι, εξάλλου, με ομορφιά που γαληνεύει το μάτι και την ψυχή. Ήταν, είναι και θα είναι αιώνια αγαπημένη.

Χρ. Β: – Μήπως η, εν πολλοίς σήμερα, λεγόμενη «αυτόματη γραφή», προσπαθεί να πάρει τη θέση της προφορικής ιστορίας;

Γ. Χ: -Η λογοτεχνία αλλάζει μορφές και προσαρμόζεται. Η αυτόματη γραφή αποτελεί μία μορφή έκφρασης, αυτή που οι Υπερρεαλιστές αναζήτησαν θέλοντας να απελευθερώσουν την φαντασία από τα δεσμά των λογικών και των λογοτεχνικών κανόνων και να βγάλουν τη λογοτεχνία από το αδιέξοδο που είχε φτάσει με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ως εκ τούτου, η προβολή του «αυτοματισμού» εξέρρευσε ως μία λογοτεχνική μορφή. Η νεοελληνική λογοτεχνία επηρεάστηκε από το ρεύμα αυτό (Εμπειρίκος). Η προφορική αφήγηση έχει αποτελέσει πολύ σημαντική τεχνική διάδοσης και διάσωσης του ιστορικού μας γίγνεσθαι.

Χρ.Β: Χειραφετημένη γυναίκα ή χειραφετημένος άνθρωπος;

Γ. Χ: -Άνθρωπος πάνω από όλα. Η κοινωνία μας σήμερα έχει δημιουργήσει υποομάδες που ευνοούν σε πολλές περιπτώσεις τον κοινωνικό αποκλεισμό. Ο κοινωνικός αυτός αποκλεισμός οδηγεί σε κοινωνικές ανισότητες, «στηρίζοντας» κοινωνικές δομές μεταβαλλόμενες. Οι μεταβολές αυτές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ανθρωπινή πρωτοβουλία, μακριά από κοινωνικά δεδομένα σταθερά και αναλλοίωτα, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια κοινωνία ισότητας και αλληλοβοήθειας. Οι άνθρωποι αναγκάζονται σήμερα να επιδοθούν σε ένα αδιάκοπο κυνήγι απόκτησης αγαθών, που σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται και καλλιέργεια της προσωπικότητάς τους, χαρά και ευτυχία.

Χρ. Β: – Περιγράψτε μας μια τυπική μέρα της Γεωργίας Χιόνη.

Γ. Χ: -Η μέρα είναι σημαντικό να αρχίζει καλά. Με χαμόγελο και καλή διάθεση. Σηκώνομαι νωρίς και αρχίζω τη μέρα μου με ένα ζεστό ρόφημα. Μεγάλο μέρος της καθημερινότητας αφορά στη δουλειά μου, αλλά και σε πολλές ασχολίες Ένα από αυτά η συγγραφή. Προσπαθώ να γράφω λίγο κάθε μέρα και αυτό με γεμίζει με ηρεμία.

Χρ. Β: – Νιώθει η καθημερινή σύγχρονη γυναίκα Γεωργία, από τη συγγραφέα – δημόσιο πρόσωπο της Γ. Χ.;

Γ. Χ: -Καθημερινότητα σημαίνει επικοινωνία. Συγγραφή σημαίνει έκθεση και κριτική, θετική ή αρνητική. Όλα μέρος της ζωής μας, εναλλαγές που της δίνουν ενδιαφέρον και ποικιλοτροπία.

Χρ. Β: – Σύγχρονο ιστορικό μυθιστόρημα, ίσον αλεσμένη τροφή σε έναν οικουμενικό πολίτη, που δεν «πρέπει» να σκέφτεται και πολύ;

Γ. Χ: -Είναι ένα εύλογο ερώτημα. Ενώ το «οικουμενικός» προϋποθέτει κατάργηση συνόρων, έρχεται η καθημερινότητα και θέτει εμπόδια. Ποιός βρίσκει το κουράγιο να τα υπερπηδήσει; Η αντιφατική αυτή καθημερινότητα δημιουργεί στερεότυπα και έναν μηχανιστικό τρόπο ζωής. Έτσι έρχονται τα «πρέπει» στη ζωή μας. Και εδώ τίθεται το θέμα της επιλογής. Γιατί θεωρώ ότι στη ζωή μας έχουμε επιλογές. Το να διαβάσει κανείς ένα ιστορικό μυθιστόρημα είναι μία τέτοια επιλογή. Γιατί θέλει να μάθει και να γνωρίσει.

Χρ. Β: – ‘Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι»,,, αναφωνεί ο Ο. Ελύτης. Όμως, αγαπάνε, ερωτεύονται σήμερα οι άνθρωποι;

Γ. Χ: -Ο έρωτας και η αγάπη είναι συναισθήματα συνυφασμένα με την ανθρώπινη φύση. Ο άνθρωπος γεννήθηκε με την αγάπη μέσα του. Εδώ θα ήθελα να κάνω αναφορά στη «Λίμνη» του Λαμαρτίνου: «ζωή μας εἶν’ ἡ ἀγάπη μας καὶ μοναχή χαρά,
ἂς μὴ ζητοῦμε ἀνύπαρκτο στὸν κόσμο ἄλο λιμάνι,
τοῦ χρόνου ἡ ἄγρια θάλασσα δὲν ἔχει ἀκρογιαλιά».

Χρ. Β: – Ζούμε σε μια γενικευμένη κρίση αξιών. Μήπως η δημοκρατική σκέψη και ελευθερία, ‘οφείλει’ να βασίζεται στον φασισμό για να επικρατήσει;

Γ. Χ: -Αν κάτι μας λείπει σήμερα θα έλεγα ότι αυτό είναι η παιδεία. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Πολλά δεινά οφείλονται σε αυτό, δυστυχώς. Σήμερα τόσες έννοιες βρίσκονται σε σύγχυση στο μυαλό του κόσμου. Όταν η έννοια της δημοκρατίας παλινδρομείται μεταξύ ολιγαρχίας και οχλαγωγίας και ο εθνικισμός ταυτίζεται με τον πατριωτισμό, πως μπορούμε να περιμένουμε υγιή δημοκρατική σκέψη;

Χρ. Β -Έχουν στόχους και ιδέες / ιδεολογίες οι νέοι μας σήμερα;

Γ. Χ: -Η κοινωνία μας, καλώς ή κακώς καλλιεργεί «πρότυπα» και «στόχους». Υπάρχει το κοινώς παραδεδεγμένο του «καλού» και «κακού» και από κει και πέρα καλείται ο καθένας από εμάς να θέσει τους δικούς του στόχους. Το αν θα επαναστατήσει, αν θα σκύψει το κεφάλι, θα γίνει παθητικός αποδέκτης ή θα ενσωματωθεί στο κατεστημένο (καλό ή κακό) αποτελεί προσωπική επιλογή που γίνεται πολλές φορές από νεαρή ηλικία. Οι στόχοι των νέων γίνονται, νομίζω, με βάση τα πρότυπα που η σημερινή κοινωνία τους «λανσάρει». Χρειάζεται πολύ μεγάλη καθοδήγηση από το σπίτι για να δομηθούν χαρακτήρες με εφόδια.

Χρ. Β: – Φάκελος «Άνδρας – Γυναίκα». Αυτό για εσάς τι σημαίνει και πόσο χώρο έχει στη ζωή σας ο έρωτας, η συντροφικότητα;
Γ. Χ: -Συντροφικότητα είναι το «μοίρασμα» σε μία σχέση. Το να μπορέσει κάποιος να καταλάβει τον άλλον. Ο έρωτας έρχεται και φεύγει, η αγάπη και η συντροφικότητα μένουν για να θυμίζουν το ότι το να έχεις ένας άνθρωπο δίπλα σου για να μοιράζεσαι όλες τις στιγμές τις ζωής σου είναι πράγματι κάτι πολύτιμο.

Χρ. Β: – «Κι ακαρτέρει κι ακατερτέρει φιλελεύθερη λαλιά, το ‘να εχτυύπαε τ’ άλλο χέρι από την απελπισιά». Μήπως οι συγκεκριμένοι στίχοι του εθνικού μας ύμνου είναι πιο επίκαιροι παρά ποτέ, Γεωργία;

Γ. Χ: -H ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά τα μαθήματα είναι δύσκολο να αφομοιωθούν καθώς τα παθήματα φαίνεται ότι δεν γίνονται μαθήματα.
To αριστουργηματικό αυτό ποιητικό έπος γράφτηκε το 1823. Κάνει μία ανασκόπηση της Ελληνικής Επανάστασης και καυτηριάζει τη στάση των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Περιγράφει τις κακουχίες και τα μαρτύρια των αγωνιστών και καλεί τους Έλληνες να συνετιστούν και να ενωθούν για αποκτήσουν την ελευθερία τους. Γιατί αυτή είναι η πιο μεγάλη ανθρώπινη αξία. Ο τουρκικός ζυγός σήμερα δεν υπάρχει, έχει δώσει τη θέση του, όμως, σε άλλου είδους «βάρη», που έχουν οδηγήσει τους ανθρώπους σε καταστάσεις απελπισίας, ανησυχίας, νευρικότητας, άγχους και φόβου. Τα νέα οικονομικά δεδομένα δείχνουν το δρόμο για την κατάρρευση ενός συστήματος στο οποίο είχαμε μάθει να ζούμε και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε έναν διπλό «ζυγό» τόσο τον οικονομικό, όσο και αυτόν του περιορισμού των δυνατοτήτων και της αποτελεσματικότητάς μας ως ανθρώπων.

Χρ. Β: Τι θα μπορούσε να μας σώσει από την απόγνωση, εφόσον γεννηθήκαμε, ζούμε και θα σβήσουμε σ’ έναν κυκλοθυμικό κόσμο; αγχώνεστε με την ερώτηση… «Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια», ως συγγραφέας;

Γ. Χ: -Ό άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει μόνος του. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, μπορεί να βρει αρκετούς συνοδοιπόρους. Η συγγραφή είναι βάλσαμο, παρηγοριά και λύτρωση. Όπλο ενάντια στην παρακμή, στην κρίση αξιών, στην πνευματική υποδούλωση και χειραγώγηση. Έχω ετοιμάσει ακόμη μία ιστορική νουβέλα, βασισμένη σε ένα πραγματικό γεγονός που έγινε στη Θάσο στα χρόνια στου εμφυλίου. Επίσης δουλεύω σε σενάρια για τη μεγάλη οθόνη. Ευτυχώς μπορούμε να εκφραζόμαστε ακόμη. Αυτό δεν θα μας το στερήσει κανείς.

Χρ. Β: – Τι θα προσθέτατε και τι, ίσως, θα αφαιρούσατε από τα βιβλία που έχετε γράψει μέχρι στιγμής;

Γ. Χ: -Θα έλεγα ότι όλα μου τα βιβλία καταπιάνονται με τις ίδιες βασικές θεματικές, θεματικές που φοβίζουν και προβληματίζουν. Χρόνος, απώλεια, φθορά, φόβοι που μας στοιχειώνουν, προκαλούν πόνο, αλλά και παράλληλα με τρόπο ίσως και παράδοξο μεγαλειώδη αποκαλύπτουν το θαυματουργό τρόπο με τον οποίο η ζωή, μέσα από όλες τις δυσκολίες συνεχίζεται. Ίσως, στο πρώτο μου βιβλίο στο «Τηλεσκόπιο του Χρόνου», να προσέθετα κάποιες ακόμα σκέψεις για το χρόνο, τον αιώνιο αυτόν γητευτή.

Πηγή: kavalacity.net